"Mükəmməl günlər necə keçməlidir?"
Hərəmizin bir cavabı var. Hirayama adlı personaj da öz cavabını axtarır. Tokyonun tualetlərini təmizləyən bu kişi stoik kimi yaşayır amma musiqisindən, kitabından, ağaclarından, isti hamamımdan qalmır. Az danışır. Çox işləyir və oyanan kimi ayağa durur. Gündəlik həyatını çarx kimi izləyirik. Qarşısına çıxan insanlar onun daxili dünyasını bizim üçün açmış olur. Kaset musiqi seçimi və onun üz ifadələri çox gözəl seçilib. Hirayama dünyanın içində öz dünyasını yaratmağa nail olub.
Yazılarımdan birində tualet təmizləyən xanıma gizli şəkildə məktub yazan biri haqqında yazmışdım. Bu hekayədə Hirayama və naməlum biri sıra ilə "krestik-nolik" oynayır.
Hekayə bizə bir-birinə yad olmuş insanları göstərir. Hər bir insanın uzaqda, ayrılıqda, öz içində və yerin dibində xilas axtardığını görürük.
Filmdə olan sakitlik və hüzur paxıllıq hissi yaşadır. Onu qınamaq istəyirsən. Axı bu qədər mürəkkəb bir həyatda necə belə bir oazis yaradıb? Sonra da görürsən ki, tənhadır.
Başqa insanlarla alınmır. Eyni zamanda başqa insanlar olmadan da dadı olmur.
Səbri olanlar baxa bilər. Səbri olmayanlar üçün yaxşı trenajordur.
Musiqilər isə ayrı bir mövzudur. Sonuncu musiqi isə Hirayamanın üzüylə vəhdət təşkil edir.
Anlayırsan ki, mükəmməl günün içində acı da var, ağrı da var, sakitlik də, sülh də, sevinc də, həsrət də, sevgi də, qayğı da, həvəs də, hirs də, biganəlik də, həmrəylik də...sonda hamı həmin günəşi görmək istəyir.
Günəş isə beton şəhərdən uzaqdadır.
