“KVAN”. Bu sözü ilk dəfə Coşqundan eşitmişdim. O da “kvan” sözünü elə ilk dəfə mənə demişdi. Söz vaxtına çəkər, 2015-ci ilin payızında “Yeganə” şadlıq sarayının yanı ilə, bir vaxtlar “breakdance” oynadığımız (daha doğrusu, Coşqunun oynadığı və mənim isə oynamağa çalışdığım) parkdan başlayaraq bizimlə birlikdə “böyüyən” və əvvəlki səssizliyindən əsər-əlamət qalmayan, səs-küylü küçə boyunca “Memar Əcəmi” metrosuna tərəf söhbət edə-edə gedirdik. Söhbət əsnasında Coşqun yazmağı planlaşdırdığı kitabdan söz açdı və kitabın adının “KVAN” olacağını dedi. Əlbəttə, bu, təsadüfən verilmiş bir qərar deyildi. Uzun illərin “kitab qurdları” kimi, kitablar, ədəbiyyat bizi həmişə özünə çəkirdi. Coşqun isə nəhayət ki, oxucu kimliyindən yazıçılığa ilk addımını atmaq qərarına gəlmişdi.
“Söz uçar, yazı qalar” deyiblər. Coşqun da yazmağa başladı. Gecə-gündüz demədən, işin-gücün arasında, gündəlik problemlərin məngənəsində boş vaxt tapan kimi yazdı. Yazdı ki, izi qalsın və çox keçmədən düşüncələr kitaba çevrildi. Necə deyərlər, ətə-cana gəldi və “KVAN” kimi göründü. Yeni il qabağı səbirsizliklə gözlədiyim həmin e-poçt məktubu gəldi: “KVAN FULL.docx”. Qoşmanı həyəcanla yüklədim və onu birnəfəsə oxudum. Beləliklə, “KVAN”ın ilk oxucusu mən oldum.
Məndən sonra “KVAN”ı minlərlə insan oxudu, on il ərzində təkrar-təkrar nəşr olundu. İstər gənc, istər yaşlı – hər kəs bu kitabda özü üçün nə isə tapdı. Bəs “KVAN”ın uğurlu olmasının sirri nədədir? İlk növbədə səmimiyyətində və gerçəkliyində. Coşqun “KVAN”da öz həyatını, yaşadıqlarını, hisslərini qələmə almışdı. Nə varsa, necə varsa, elə də yazmışdı. “Nəsimi” filmində Topal Teymurun dediyi kimi, “bəzək-düzəksiz, sadə el dilində”. Süni zəka proqramları vasitəsilə yazıldığı elə ilk cümlələrdən hiss olunan eynitipli mətnlərin bombardmanına məruz qaldığımız bu günlərdə “KVAN” təbii üslubu, axıcı və oxunaqlı dili ilə əsl kitabın və əsl yazıçının nə olduğunu bizə bir daha xatırladır.
“KVAN”ı, adətən, fərdi inkişaf kateqoriyasına aid edirlər. Məncə, “KVAN” fərqlidir. O, Beverli-Hillzdə yaşayan və ya satacaq “Ferrari”si olan “guru”ların, bəlkə də, ömürləri boyu rahatlığı yaşamayan insanlara komfort zonalarından çıxmaq ilə bağlı verdikləri klişe məsləhətlərdən ibarət deyil. Uğur qazanmağın və ya xoşbəxt olmağın düsturu da deyil. Coşqun dərs vermir, nəsihət vermir. O, sadəcə, söhbət edir – öz həyat hekayəsini, hisslərini, dünyaya baxışını bölüşür. “KVAN” – Holden Kolfildin dediyi kimi, oxuyub bitirdikdən sonra onu yazan müəllifin sizin ən yaxın dostunuz olmasını və istədiyiniz zaman ona telefonla zəng edə bilməyinizi arzuladığınız bir kitabdır. Bəxtim gətirib ki, Coşqun mənim ən yaxın dostumdur.
Mənə elə gəlir ki, “KVAN”ı oxuculara sevdirən təkcə onun məzmunu deyil. Bununla bağlı bəzi hekayələri Coşqundan eşitmişəm, bəzisinin şahidi olmuşam, bəzisinin isə iştirakçısı. Düşünürəm ki, “KVAN”ın ən önəmli keyfiyyəti onun oxucuda yaratdığı hissdir. Çünki “Əcəmi” metrosuna tərəf gəzə-gəzə söhbət etdiyimiz həmin gün Coşqunun mənə dediyi kimi, ““KVAN”, sadəcə, kitab deyil, hissdir.
Hamının arzuladığı hiss”.
Elnur Əliyev
