Əli Əhmədli yazır: “Yaranın ağrısını hiss edəndə bildim ki, şəhid olmamışam”
Yunislə ilk gündən bir yerdə idik. İlk döyüş günü Yunisi itirdik. Elə bilirdik ki, şəhid olub.
Amma gördüyünüz bu arıq-cılız uşaq gedib kəşfiyyata qoşulubmuş. Düz bir həftə kəşfiyyatla birlikdə döyüşüb.
Mən əhd etmişdim ki, ordudan aldığım pulu şəhid Yunisin ailəsinə aparıb verərəm.
Bir həftə sonra Yunisi görəndə o qədər ağlaşıb qucaqlaşdıq ki... Çooooox təsirli mənzərə idi.
Sonuncu döyüşdə Yunis 3 güllə yarası aldı. Vəziyyəti ağırlaşıb sanitarkaya mindirəndə də halsız vəziyyətdə:
— Əlini tapın, məni gəlib aparsın — deyibmiş. Mən də həmin anda yaralılar içində Yunisi axtarırdım. Qaranlıq və sakitlik içərisində ancaq Yunisi soruşurdum.
Yunis yaralandığı anı belə danışır:
— Əli abi, sən deyirdin e, şəhid ağrı-acı hiss etmədən bu dünyadan köçür. Yaralananda gördüm ki, çox incidir. Dedim, onda sağam hələ.
Aldığı yaradan Yunis ömürlük yerimə problemi yaşadı.
O gün deyir ki:
— Abi, sən qohumunu (Cavidanı) yanına çəkdin, məni qoydun kənara. Ona görə yaralandım. 😞
Yunis çox mərd, çox şücaətli və igid qardaşdır. Əlimdə imkan olsaydı, bütün medalları onun sinəsinə taxardım.
Yunis, səninlə möhtəşəm günlər keçirəcəyik. Sənin mərdliyinin qarşısında baş əyirəm, qardaş.
Səhər açıldı... Hələ ki, Horadizin işıqsız küçələrində az-maz dükanlar qorxa-qorxa işləyirdi. Amm
Soyuq,hәyәcan vә stresslә keçәn gecә bitdi. Sәhәr açılan kimi hәr kәs öz yoldaşlarını axtarmağa baş
Pərvin müharibənin ən aktiv əsgərlərindən biri idi. İstər yaralı daşıyanda, istər bölüyə təminat apa
