2. Geriye Kalan Sen
Aramıza soğuk rüzgarlar girerdi.
Ben seni düşünerek yağmurda yürürdüm.
Zihnimde yollar buğulanır,
Eski günler geçip giderdi.
Nefret etsen bile,
Geçmiş bir şekilde güzel kalır insanda.
Çünkü bazı acılar bile
Alıştığın bir sıcaklıktır.
Her şey değişti.
Senden başka.
Birlikte başladığımız o yolda
Ben hala yürüyordum
Sen çoktan dönmüştün.
Gideceğini biliyordum.
Ama bilmek,
Kabullenmek değildir.
İşte bu yüzden dağıldım.
Güzel bir hikayenin
Erken bitmesi,
İnsanı yarım bırakır.
Elveda dedim.
Ama içimde bir şey
Hala sana tutunuyordu.
Keşke bilseydin…
Seni nasıl çağırdığımı
Gecenin içinde.
Yağmurlu yollarda dizlerim yoruldu,
Seni her güzel şeyin içinde aradım.
Seni kendi dünyama almak istedim,
Kalbimin en gizli yerine saklamak istedim.
Ellerim hep seni istedi.
Gözlerim hala seni arıyor.
Zaman geçti,
Ama özlem geçmedi.
Silinir mi insanın içindeki izler?
Ya da insan silinmek ister mi gerçekten?
Gecenin bir yarısı yalnızlık çöker.
Kağıda dökerim kendimi,
Sonra o kağıdı yakarım
Çünkü bazı yükler
Ancak kül olunca hafifler.
Nereye gitsem sesin geliyor.
Seni unutmak
Bir ihtimal bile değil artık.
Bir zamanlar seninle ısınan kalp
Şimdi kendi içine kapanmış bir kış gibi.
Bir zamanlar seninle renklenen dünya
Şimdi sessiz bir solgunluk gibi.
Ve yağmur…
Sonbahar yağmuru…
Saçlarına değmiş gibi olur bazen.
Sadece kokun kalır geriye.
3. Labirent
Bir labirentin içindeyim.
Ve tüm yollar
Hep sana çıkıyor.
Parça parça olmuşum artık.
Bir zamanlar "bölünmem" derdim.
Şimdi…
Bir bütünün kırık hatırasıyım.
Sen yoksun,
Ben de eksilmiş bir ihtimalim.
Görünmeyen bir "1" gibi.
Sevilmeyecek bir adamdım belki.
Hala öyleyim.
Sadece daha yorgunum.
Bir zamanlar ölmemi istedin.
Ben ise defalarca öldüm
Ve geri döndüm.
Ama her dönüş
Biraz daha eksiltti beni.
Artık gerçeği aramıyorum.
Çünkü doğruyu bilmek
Beni kurtarmıyor.
Zaman…
Benim hatamdı.
Her şeye geç kaldım.
Hatta var olmaya bile.
Kendimle savaştım.
Kendimden kaçtım.
Ama nereye gidersem gideyim
Beni yine kendim yakaladım.
Bir trendim ben.
Ama raydan çıkmış.
Vagonlarım dağıldı.
Aşkımı söndürmek istedim.
Ama hatıran her esişte
Ateşi büyüttü.
Bir kış günüydü…
Beyaz giymiştin.
Yanakların soğuktan kızarmıştı.
Bir de yaz günü…
Kapının önünde sana sarıldığım an.
Adını içime kazımak istedim.
Neyse ki aşk
Kelimeleri bile aşar.
Uzak olsan da
Seni buluyordum hayallerde.
Kitap sayfası çevirir gibi sevdim seni.
Çünkü en derin cümlelerde
Hep sen vardın.
Kendi sınırlarımı aştım.
İradem çözüldü.
Ve hala
Kaybetmeyi kabul edemiyorum.
4. Gecenin Fısıltısı
Gece iner
Sen gelirsin.
Sabah açılır
Yine sen kalırsın.
Seni sadece kalbimde hissetmiyorum.
Daha kötüsü…
Her yerde hissediyorum.
Bir şarkıda,
Bir cümlede,
Aniden sessizliğin ortasında.
İnsan bazen birini unutamaz,
Çünkü aslında
Hiç tam olarak sahip olmamıştır.
Ben de seni kaybetmedim.
Çünkü hiçbir zaman
Tam olarak benim olmadın.
Ama yine de
En çok sende kaldım.
Seni arıyorum hala:
Bir çocuğun gözlerinde,
Eski bir kitabın satırlarında,
Bir melodinin en derin yerinde.
Ve her defasında
Aynı yere çıkıyorum
Kendime.
Çünkü insan en çok,
Ulaşamadığı yerde büyütür birini.
Ve sonra fark eder:
Aradığı şey o kişi değil…
Onda bıraktığı izdir.
5. Mutluluğun Portresi
Bir gün karşıma çıkarsan…
Belki bana sevmeyi öğretirsin.
İçimde kopan o fırtına
Gözlerinde bir ışığa dönüşür.
Karanlıkta bile sönmeyen.
Bazen kokunu hatırlar gibi olurum
Yokluğun bile iz bırakır insanda.
İnsan özler…
Ve en çok, sebebini bilmeden özler.
Seni beklemek
Acele eden bir şey değil.
Aşk biraz da
Sabırdır.
Belki bir gün
Yağmurlu bir sonbahar akşamında,
Hiçbir şey konuşmadan
Yan yana yürürüz.
Sonra güleriz.
Sebepsizce.
Çünkü bazı anlar
Anlamdan daha değerlidir.
Ve sonra…
Bilmem neden,
İnsan yine hüzünlenir.
Geçmişi konuşuruz
Çocukluğumuzu,
Küçük hatalarımızı.
Ben bir yerde susarım.
Gözlerim dolar.
Sen bir şey demezsin.
Sadece bakarsın.
İşte o an anlarsın
Bazı duygular
Söylenmez.
Sorarsan eğer,
Neden böyleyiz diye…
Cevabı basit değil.
Çünkü aşk
Derin bir deniz gibi.
Hem güzel,
Hem soğuk.
İnsan içine indikçe
Kaybolur.
Ama yine de vazgeçmez.
Çünkü bazı insanlar
Gidebildiğin yer değil…
Hep dönmek istediğin yerdir.
6. Sonbaharın son mektubu
Bitti.
Kalbimde yaşattığım her şey
Sessizce kapandı.
Sildim.
En saf sandığım duyguyu bile.
Bazı yerler gizli kalmalıydı.
Bazı sırlar açılmamalıydı,
Tıpkı eski bir almanak gibi.
Bir zamanlar içimde bir öfke vardı,
Dünyaya sığmayan.
Şimdi o da sustu.
Her şeye rağmen risk almıştım.
Ama anladım:
Ruh…
En büyük kayıp olabiliyormuş.
Masanın üstünde yarım bir içki,
Kirli eller,
Ve kaybolmuş bir zaman hissi.
En güzel anların kaydını bulamadım.
Sanki hayat bile
Bazı şeyleri geri vermiyor.
Mutluluk…
Belki de sadece bir ihtimaldi.
Bedenim üşüyor.
Ama içimde bir yer hala yanıyor.
Ve eğer yeniden gelsem bu dünyaya,
Hiçbir şey değişmezdi.
Seçimim yine aynı olurdu.
Toz pembe hayallerle yaşayan bir gencin
Hikayesi neden bu kadar ağır?
Bugün yağmur yok.
Ama gözlerin ıslak.
Sil gözyaşlarını.
En güzel renk, gözlerinin rengidir.
Birisi var…
Hala bir mezarı ziyaret eden.
Yıllar onu yaşlandırmış olabilir,
Ama kokusunu unutturamamış.
Bir gün hatırlayacaklar:
Bir deli vardı.
Dünyaya sığmayan bir acı taşıyordu.
Sahillerim boş.
Gemim gelmeyecek.
Artık hiçbir şeyin önemi yok.
Şansım tükendi.
Kaderim gülmedi.
Bu mevsim…
Veda mevsimi.
