Səhər bir iş görüşməsinə gedirdim. Vacib görüş idi. Beynimdə danışacağım məqamları təkrar edirdim. Qarşı tərəfdə səsli şəkildə deyib-gülən 4 uşağı gördüm. Əllərində narıncı rəngli çərçivəsi olan kağızları tutmuşdular. Kağızları yaşlı bir kişiyə göstərib öz nəticələrini müzakirə edirdilər. Kağızların bir qismində "Təşəkkür", digər qismində isə "Takdir" yazılmışdı. Bu sözləri oxuyan kimi gözlərim doldu. Özümü tanıya bilmədim. Həmin 4 uşaqdan fərqim yox idi. Mənim də evdə bu rəngli kağızlardan var demək istədim. Amma üzümü belə vəziyyətdə görməsinlər deyə həmin yerdən uzaqlaşdım. Tanrının öz kalkulyatoru var. Hər şeyi elə vaxtda hesab-kitab edir ki, heç uf deməyə macal tapmırsan. 30 il əvvəl şəkildə gördüyünüz binaya daxil olub özüm kimi minlərlə uşağın gözünü tikdiyi 60 nəfərlik yer üçün imtahan verdim. Yadımdadır ki, otaqdan çıxıb pilləkənlərlə aşağı düşən zaman mistik bir səssizlik var idi. Sonra binanın əsas qapılarını açanda üstümə bir ordu valideyn şığıdı. Öz ailəm mənə sonradan qovuşa bildi. Həmin gecəni yata bilməmişdim. Görəsən necə olacaqdı? Görəsən suallara necə cavab vermişdim? Atam o binaya gedib-gəlməyə başladı. Cavabları gözləmək necə də səbr tələb edirmiş?! Bir gün kişi evə əli dolu gəldi. Salafanların içində dondurmaların konturlarını sezdim. Bir dənə də iri qutu var idi. Baş açmadım. Səssiz şəkildə dayanıb mənə baxdı. Gözlərində sevinc və fəxarət hissi var idi. Bir də ayıldım ki, kişinin qucağındayam. Tavana tərəf gedib qayıdıram. (4-cü sinifdə oxumağın incə üstünlüklərindən biri deyək.) Anam, atam, qardaşlarım və mən...ailəvi şəkildə sevindik. Bu an nadir anlardan biri olaraq qalır. Bizim ailə xronologiyasında. Qutunun içində Dendi seti var imiş. 3 qardaş sevinirik. Bir həftə çəkir 2 nəfər oynaya bilən oyunu 3 qardaş olaraq bölə bilmirik. Anam bəsdir deyib seti 9luğa göndərir. Şokdayıq. Amma ayılırıq. Yolboyu xatirələr əl çəkmir. Sonra B.T.A.L məzunlarının wp qrupunda bu şəkli paylaşırlar.) Maraqlıdır ki, facebook da bu bina kimidir. Xatirəsi əzizdir amma artıq bu binaya sadəcə qonaq kimi daxil ola bilərsən. Çünki sən həmin məktəbli deyilsən. Səni sən edən yazıları oxuyan insanlar da burada yoxdur. Hərəsi bir yerə köçüb. Hərəsi təmiz başqa bir həyat yaşayır. Elə sənin kimi onlar da böyüyüblər. Amma arada belə şəkillər, balaca uşaqlar və onların təşəkkür və təqdir sənədləri səni həmin illərə qaytarır. Təkrarolunmaz illər deyərdim. Təmiz, redaktəsiz, təbii, əyləncə və enerji dolu illərə...həyat və xəyallar dolu illərə...uşaq olanda bu bina bizə nəhəng görünürdü. İndi binanın özü boydayıq az qala. Amma içimizdə hər nə qədər istəsək də binanın bizə yaşatdığı hisslərdən daha böyük ola bilmirik.
