Bu filmdəki cavan oğlan milyonlarla oyunçu kimi böyük oyunda qalib gəlmək və açarları tapmaq istəyir. Hamı necə o da elə yarışır. Hər dəfə də hamı kimi uduzur. Hətta yarışın ən sürətli və ya ən uzağa gedəni olsa belə son mərhələdə hər dəfə qorilla oğlanı zədələyir.
Bir gün bu oğlan anlayır ki, hamı ziq edirsə o zaq etməlidir. Yəni hamı maşınını qabağa sürürsə o arxa-arxaya getməlidir. Bir də nə görsə yaxşıdır? Bu qədər vaxt əlləşib keçə bilmədiyi mərhələni rahat şəkildə keçir. Nəhayət oyunda ilk açarı tapır və hamı onu müzakirə edir. Hamı onun yanında olmaq və ondan öyrənmək istəyir.
Bizim həyatlarımızı bu qədər mürəkkəb edən məsələ də elə məhz budur.
"Hamı necə sən də elə" prinsipi deyək. Prinsip o qədər güclüdür ki, hətta işləməsə belə işləyir.
Bilirik nəsə səhvdir amma hamıya görə susuruq və dözürük. Nəyə dözürük o da bir ayrı müəmmadır.
Amma insan arxa-arxaya sürməyə başlayanda təmiz fərqli qapılar açılır və hamı ilə arasında təmiz fərqli bir məsafə yaranır. Onları görə biləcək qədər yaxın olsa da onların çata bilməyəcəyi qədər uzaqdadır bu insan.
