Pablo Pikasso həyatının ən ağır illərində fırçasını yalnız maviyə batıranda, əslində yoxsulluğun, tənhalığın və kədərin rəsmini çəkirdi. Onun "Mavi Dövrü" bizə göstərdi ki, ruh üşüyəndə dünya mavi rəngə boyanır. Bu rəng, odun istisindən ən uzaq nöqtə, duyğuların donmuş halıdır.
Mifologiyalarda və xalqların yaddaşında mavi həmişə ikili xarakter daşıyıb. Qədim türklərdə "Gök" həm müqəddəs səma, həm də əbədiyyətin simvolu olduğu halda, bəzi mədəniyyətlərdə o, sonsuz okeanların gətirdiyi o qorxulu naməlumluğu təmsil edir. Misirdə isə mavi "cənnətin daşı" sayılan Lapis Lazuli ilə eyniləşdirilirdi.
İnsanoğlu həm də torpaqda bitməyən "mavi qızılgüllərin" həsrətini çəkib. Yəni, təbiətdə olmayan o möcüzəvi, imkansız gözəlliyin. Bəzən bir gecənin yarısında, şəhərin soyuqluğu altında bir tənhalıqla baş-başa qalanda başa düşürük ki, bu taleyi biz yazmamışıq, o özü-özünü çəkib. Bəzən sadəcə dayanmaq və o maviliyi hiss etmək lazımdır. Çünki həyatın bütün qarmaqarışıqlığı içində hüzur, bəlkə də elə o dumanlı maviliyin içində gizlənib.
